RSS

ორიოდ სიტყვა ,,ოქროს ტაძარზე”

იუკიო მიშიმა- ,,ოქროს ტაძარი“

შთაბეჭდილება სულ რამდენიმე  შტრიხით

ის, რომ წიგნის მთავარ პესონაჟს ძენ ბუდისტური მონასტრის მორჩილ მიძოგუჩის ოქროს ტაძრის დაწვა სურს, არის წიგნის ქარგა, ჩარჩო, როგორც იკებანასთვის- კიოტოში ნამდვილად მომხდარი ამბავი 1950 წლის ივლისში მე-14 საუკუნის ოქროს ტაძრის დაწვისა, რათა მწერალმა  ადამიანში  ღვთაებრივი სილამაზის მიღების და მისი ვერ დატევნის ტრაგიკული ამბავი გახსნას.

ამ წიგნსაც გამოარჩევს ღრმა და ფაქიზი ფსიქოლოგიზმი, -რაც ასე დამახასიათებელია იაპონური ლიტერატურისთვის, აქამდე ჩემთვის ნაცნობი სხვა მწერლების- ნიძიოს, მონძაემონ ჩიკამაცუს, იასუნარი კავაბატას, კობო აბეს, თუ სხვათა შემოქმედებისთვის-  რითაც არის ის ქართველი მკითხველისთვის განსაკუთრებით ადვილად აღსაქმელი და თბილად მისაღები. თან ძენ ბუდიზმს ყველა სხვა რელიგიაზე მეტად აკავშირებენ ქრისტიანობასთან იმით, რომ ხაზს უსვამენ ამ რელიგიის განსაკუთრებულ ძალისხმევას ადამიანთა სულიერი განწმენდისთვის. ამდენად ავტორს, შესაბამისად პერსონაჟსაც ახასიათებთ საკუთარ მშვინვიერ, ეთერულ შრეებზე დაკვირვება – ანალიზი და ის ,,შემზარაობა გულწრფელობისა“, რაც ამ წიგნის ,,ოქროს ტაძრის“ წინასიტყვაობაშია აღნიშნული, სწორედ აქედან მოდის.

თვითეული ადამიანი რომ იცლიდეს და მისი ფიქრის საგნად საკუთარ ინსტიქტებს, სულიერი სიმების თრთოლვა-კანკალს აყურადებდეს, მისი ფიქრის მოძრაობებს აკვირდებოდეს, საკუთარ თავში თავზარდამცემ სიმახინჯეს აღმოაჩენდა, რომელთან შედარებითაც ნებისმიერი ფიზიკური ნაკლი, ვთქვათ ენაბრგვილობა, ან ხეიბრობა (წიგნის პერსონაჟთაგან ერთი  ენაბრგვილია, მეორე ხეიბარი) უმნიშვნელო ზადადაც არ გამოჩნდებოდა.

ეს წიგნი ჩემთვის, მკითხველისთვის შეხსენება იყო იმისა, თუ როგორ შეიძლება ფაქიზ სულში ნელნელა ფეხი ისე მოკიდოს საცთურმა, ისე დაბრმავდე, რომ გულიდან ამოიწვა, ამოიშანთო სრულქმნილების  ხატი, ღვთაებრივი მშვენიერება- ოქროს ტაძრისა, რომელიც მთელ შენს ბავშვობას ოქროსფერ სხივებს ჰფენდა,  მოიშორო, როგორც ბიოლოგიური არსებობის დამაბრკოლებელი, რითაც  დაკარგო მთავარი ხიდი, გზა მარადიული სინათლისკენ.

ძენ-ბუდისტმა მორჩილმა, რომელმაც ჯერ კიდევ ბავშვობასა და სიყმაწვილეში საკუთარ სულში ეთერული სიმების მთრთოლვარე ჟღერის არნახული სიზუსტით აღქმა და ანალიზი შეძლო, მოასწრო სილამაზით გასხივოსნებული სულის უფაქიზესი რიტმის შეცნობა, მისი საბოლოო ტვირთვის ნაცვლად (სილამაზე, მშვენიერება ხომ მხოლოდ უმსუბუქესი სუბსტანცია არ არის, ის უმმძიმესი ტვირთიც არის) მისი ხელყოფით  ნელნელა ეშვება ქვენა ინსტიქტთა საფეხურებზე. საინტერესოა, რომ მთავარი პერსონაჟის- მიძოგუჩის გვერდით ორი მეგობრის სახით ორი საწყისია წარმოდგენილი, ნათელი და ბნელი, ანგელოზური და სატანური, ცურუკავა და ქაშივაგი…

მიშიმასთან ასეა, ,,ოქროს ტაძარში“ ზემოდან ქვემოთ, ნიძიოსთან ,,საჩუმათო ამბავში“ პირიქით არის,  ჭაობიდან განწმენდისკენ, მდაბალი ინსტიქტების ძახილიდან სვლა ტანჯვის გზით მოსაპოვებელი სრულყოფილებისკენ .

ისე უცნაური დამთხვევაა, მეფის სეფექალ ნიძიოს წიგნი- ,,საჩუმათო ამბავიც“ მე-14 საუკუნეში დაიწერა და  ,,ოქროს ტაძარიც“ ამავე საუკუნეშია შექმნილი.

სამყარო ხომ მუდმივი ცვლილებების ადგილია, საინტერესო ის არის, რომ ერთ ადგილზე აქ არაფერი დგას, ყველაფერი იცვლება ან უკეთესობისკენ, ან უარესობისკენ, ოღონდ ხედვის კუთხეს გააჩნია, ვინ რაში ხედავს უკეთესობას- იტვირთავს ,,ოქროს ტაძრის“ სრულყოფილებას მორჩილი, თუ ამ მშვენიერების ხელქმნით ახალ სრულყოფილებას დაუდებს სათავეს იმ მოტივით, რომ- სილამაზეს განადგურება კიდევ უფრო ამშვენიერებს?!  ალბათ ისეთი მკითხველებიც იქნებიან, მიძოგუჩის ის ბოლო ჟესტი, როცა ტაძარს დაწვავს, მერე სიგარეტს მოუკიდებს და გაიფიქრებს: ,,ახალი ცხოვრება უნდა დავიწყო“- კეთილ მგზავრობას გულით უსურვებს, მაგრამ ადამიანს, რომელიც საკუთარ სულში სრულყოფილების ტაძარი წვავს, იმ მოტივით, რომ  სრულყოფილებას  განადგურება უფრო მშვენიერს ხდის- სინამდვილეში წასასვლელი არსად აღარ აქვს.

და ისიც, რომ ავტორმა 45 წლის ასაკში რიტუალური თვითმკვლელობით დაასრულა სიცოცხლე აღარ მეჩვენება  მოულოდნელობად და არც ტრაგიკულად.   იაპონელთა თვითმკვლელობის  მოტივები,  ხომ ძირითადად  აფექტით არ არის განპირობებული, ის რაღაცნაირად მოზომილია, შეუვალი და ტრაგიკულად ამაღლებულიც კი… ამის თქმის უფლებას მაძლევს გაგონილი ამბებიც და იაპონური ლიტერატურის, თუ კინოს შედევრები, რომელთაგან გამოვარჩევდი მონძაემონ ჩიკამაცუს -,,შეყვარებულთა თვითმკვლელობა ციურ ბადეთა კუნძულზე“, ქართულად  ჯემალ აჯიაშვილისეულ თარგმანს და ამ ძველი შედევრის  თანამედროვე გააზრებით შექმნილ შედევრ  კინოეკრანიზაციას (რეჟისორი ტაკეში კიტანო),  სახელწოდებით- ,,თოჯინები“.

ცალკე უნდა ვთქვა მთარგმნელ- დავით გოგინაშვილზე.

როცა ორიგინალის ენა არ იცი, ამ შემთხვევაში იაპონური, ძნელია თარგმანის სიზუსტესა და ხარისხზე ილაპარაკო. მაგრამ მთარგმნელს ისე ფაქიზად მოაქვს ნაწამოების საგულისხმო ადგილები, ისე შთამბეჭდავად რჩება მკითხველს გონებაში ესა თუ ის სცენა, უდავოდ მაღალი ხარისხის თარგმანთან უნდა გვქონდეს საქმე, თან პირველი წიგნი ყოფილა, რომელიც პირდაპირ იაპონურიდან ითარგმნა. წიგნში ნახსენებმა მცენარეებმა: ,,კედარმა“ და ,,ბაძგმა“ ,,დამბაძგა“, ჩემს სოფლამდე ხომ ბაძგია, ჯერ ბაძგი და მერე ბზვანი.

პ.ს

ეს არის სულ ორიოდ სიტყვა იმ წიგნზე, რომელიც განსაკუთრებით ახალგაზრდა მკითხველმა შეიყვარა და ჯერომ სელინჯერის -,,თამაში ჭვავის ყანაში“- ამ წიგნს გვერდით ამოუყენა.

მაგრამ რაკი ჩემთვის მთავარია, წიგნზე ფიქრისას- მე თვითონ სად ვარ ამ დროს და რას ვაკეთებ, ბარემ ამასაც დავურთავ 🙂

შაბათია, შემოდგომის გულტკბილი დღე, ვზივარ ფართოდ გაშლილ ტოტებიანი ლეღვის ხის ძირას, ფარდაგზე, მაცივრის შესაფუთი მუყაოთი გაკეთებულ ოთხკუთხა ყუთში (მუყაო დავჭერი და ალუმინის მავთულით გადავაბი ოთხივ კუთხით) შემოდგომის წიწილები მყავს გაშვებული, წიწილები ქექავენ შემოდგომის ბალახებს და ფოთლებს, ხანდახან გვერდულ-ალმაცერადაც ამომხედავენ, მეც ვქექავ აზრებს, თან დროდადრო ჩავხედავ ხოლმე მუყაოს ყუთს და  ვცდილობ  ფოლადისფერი მიმინოსგანაც დავიცვა ისინი- ჩემი შემოდგომის წიწილები, რადგან ჯერ არც კი დამითვლია…

გადამიშხუილებს თავზე მიმინო ფოლადისფერი ფრთების ტყლაშუნით-დავუტატანებ- ჰაუ, ჰაუ… გავაძევებ გაღმისკენ, იქიდან მეზობლის ქალი დასჭყივლებს, მიმინო ახლა აქეთ იზამს პირს, ჩემკენ გამოფრინდება, მე ისევ შევუძახებ და ასე… მოკლედ გაღმა-გამოღმა პინგ-პონგია ,,შორს გასაფრენი  ჟღალი მიმინოთი“ 🙂

ზრდასრულთათვის  არაფერი, უბრალოდ- წიწილებისთვის  საშიში ,,პინგ-პონგი“…

ამიტომ  სჭირდება ყველაფერს დაფიქრება…

ამ ფოტოების მოთავსება კი  აქ სჯობს:

book_582ab354a818afile_820790388

 

Advertisements
 
დატოვე კომენტარი

Posted by on ოქტომბერი 8, 2017 in Uncategorized

 

ტეგები: , , , , , , , , ,

თიბვა

ბენზოცელით ეს ხმაურიანი თიბვა, ბენზინის სუნის ყნოსვა სასიამოვნო არ არის, მაგრამ, როცა გაითიბება, ნაკვეთი ისე ლამაზდება,  შეგიძლია უყურო და დატკბე…

ამ საქმეს ჩემი დღის განრიგის რაღაც ნაწილი მიაქვს.

 
 

ქუთაისში მწერალთა სახლი გაიყიდა

http://www.kutaisipost.ge/blogebi/article/8527-quthaisshi-mtseraltha-sakhli-gaiyida-cira-yurashvilis-blogi

 

ქუთაისში მწერალთა სახლი გაიყიდა, სახლი, რომელსაც ჩვენი ქვეყნისა და ქალაქის არაერთი კულტურული მოვლენა დაუკავშირდა, ჯერ როგორც მოსწავლეთა სასახლეს, შემდეგ კი მწერალთა სახლს.

ამ სახლში სხვადასხვა დროს ჟურნალ ,,განთიადს” რედაქტორობდნენ კონსტანტინე ლორთქიფანიძე, გურამ ფანჯიკიძე, რეზო ჭეიშვილი… მარტო რეზო ჭეიშვილის განუზომელი ღვაწლი ჩვენი მწერლობის წინაშე, ქმნიდა იმის წინაპირობას, რომ მწერალთა სახლი აღდგენილი სახით კვლავ მომსახურებოდა იმერეთის შემოქმედებით ძალებს.

ამ ისტორიულ შენობას უკავშირდება ჩემი და ჩემი თაობის მწერალთა შემოქმედებითი ბიოგრაფიაც. აქ ვიყრიდით თავს პოეტები, ხელოვანები, ლიტერატურისმოყვარულნი მთელი იმერეთიდან. გვქონდა გაცხოველებული მსჯელობა და კამათი, რაც გვზრდიდა და ისეთ გარემოს გვიქმნიდა, რომლის გარეშეც ახალგაზრდას საკუთარი თავის პოვნა, შემოქმედებითი გზისა, თუ ძალის, ხარისხის განსაზღვრა ძალიან უჭირს. ამ გარემოს შექმნა ჩვენი წინა თაობის მწერლების და განსაკუთრებით რეზო ჭეიშვილის დამსახურება იყო. მან მოგვიყარა თავი ახალგაზრდებს ლიტერატურულ ჟურნალ ,,განთიადის” რედაქციაში, ზოგს მუშაკებად, ზოგს კი ამ ჟურნალის ფურცლებზე… მისივე თაოსნობით 80-იან წლებში ამ შენობაში ჩატარებულმა სარემონტო სამუშაოებმა განსაკუთრებული პეწი შემატა და სასიამოვნო გახადა ეს გარემო.

ხელისუფლების უგვანმა პოლიტიკამ, მასთან შეურიგებლობამ და ჩვენი სოციალური ყოფის სიძნელეებმა ამ ძვირფას შენობაში ჩვენი ოთახების კარი გამოგვახურინა, ვიმედოვნებით, რომ მხოლოდ დროებით და მალე შევძლებდით დამწყებ მწერლებთან იმ ურთიერთობათა ჯაჭვის აღდგენას, რასაც გამოცდილების გაზიარება ჰქვია. რადგან ახალგაზრდა მწერლებსაც ისევე ესაჭიროებათ ძალების მოსინჯვა პროფესიულ გარემოში, როგორც ჩვენ გვესაჭიროებოდა ათეული წლების წინ.

არცერთი ქვეყნის თვითმმართველი ქალაქის ხელისუფალი არ დაუშვებდა ამგვარი ძველი, კულტურული, შემოქმედებითი კერის ჯერ სრულ იავარქმნას, შემდეგ კი ერთპიროვნული, საზოგადოებასთან შეუთანხმებელი გადაწყვეტილების მიღებას გაყიდვისათვის.

სრულიად მოუთმენელია, რომ ასე ერთი ხელის მოსმით იყიდება ყველაფერი, რისი გაყიდვაც არ შეიძლება, დავიწყებას ეძლევა და ისპობა სახელოვანი ისტორია, რომელსაც აქვს ძალა- არასრულფასოვნების გრძნობისაგან განკურნოს და ახალ თაობათა სწორი მიმართულებით სვლის ბიძგად იქცეს. მოუთმენელია, რომ ქუთაისის თვითმმართველობა ყურად არ იღებს საზოგადოების პროტესტს (თუნდაც მაკდონალდსისთვის ისტორიული ტერიტორიის მიყიდვის ფაქტი) და ქალაქზე ზრუნვის საბაბით ებრძვის ისტორიას, აღარ ტოვებს კულტურულ სივრცეს ადამიანებისთვის…

 
 

აბრეშუმის პეპელა

ახალი ნოველები წიგნისთვის- ,,ჟამსა თამაშობისასა”-დასამატებლად

აბრეშუმის პეპელა

,,კარგად მოუარე, -უთხრეს დედას, ნორმას თუ  არ გადაამეტებ, არც დააკლო, გრამზე ხუთი კილო პარკი მაინც უნდა ჩაგვაბარო, ჭიები არ დახოცო, თორემ სასჯელი არ აგცდება!“ შემდეგ დავთარში რაღაც ჩაწერეს, დედას ხელი მოაწერინეს და წავიდნენ. ორი ქალი იყო- მეაბრეშუმეობის ლაბორატორიის თანამშრომლები, მაისის ბოლო იდგა, როცა მათ  მუყაოს პატარა ყუთით რაღაც დატოვეს.

-,, აბრეშუმის მურია“,- თქვა დედამ.

,,მური“ ან ჭინჭველასთან მსგავსების, ან სიშავის, ან სურნელის, ან ძვირფასეულობის გამო- იგი აბრეშუმის პაწია, გამურულ, ჩვილის ასაკში მყოფ ჭიებს ნიშნავდა.

-,,ცხოვრება წინ მიდის“, – მუყაოს  ყუთის გამო თქვა ბებიამ, _ ჩემს ბავშვობაში მურის დასაჯენად პირუტყვის ფუნისგან ჯამს აკეთებდნენ- ,,ფუნია“ ერქვა,  ,,ტაბასკვერასაც“ ვეძახდით… შემდეგ მური შპალერის მორჩენილ ნახევზე გადმოსვა და  მუყაოს პატარა ყუთი თავის საწოლქვეშ დიდ, გაზეთჩაფენილ  ჩემოდანში საწვრილმანოდ შეინახა.

-სამი გრამია, თქვა დედამ, გრამზე ხუთი კილო პარკი უნდა ჩავაბაროთ, 75 მანეთს ავიღებთ.

,,სამოცდათხუთმეტი მანეთი ხელწამოსაკრავი ფული არ არის,-გვითხრა ბებიამ-  პური 30 კაპიკი ღირს ღირს, შაქარი- 70, ხანის სულუგუნი მანეთი და სამოცდაათი კაპიკი, ჩვენც ხომ ვყიდით ყველს  მანეთ ნახევრად- ცხოვრება ანგარიშია!“

დედამ  მიკროსკოპული ზომის ჭიებით შავად დაწინწკლული ქაღალდი მაგიდაზე დადო. ეზოდან ბჟოლის რამდენიმე ფოთოლი შემოიტანა, მაკრატლით დაანაკუწა, ჭიების ირგვლივ მიმოფანტა და თქვა_ ,,რაც კარგად ვაჭმევთ, პარკსაც დროზე აახვევენ და დროულად გადავსვამთ სახლიდან, დახუთული სუნი იცის აბრეშუმის ჭიამ, ძნელია მის გვერდით ცხოვრება, თან ბავშვებთან ერთად“…

აი, ასე იწყეს  ჩვილმა ჭიებმა ჩვენს გვერდით, მაგიდაზე  თავიანთი თვენახევრიანი დროება…  ჩვენ, კი მე და ჩემს პატარა და-ძმებს, წვიმით დალტობილ და წვიმის  ხელით ჟანგისფრად მოხატულ კედელთან მიდგმული საწოლიდან მშვენივრად შეგვეძლო გვეთვალთვალა მათთვის, შპალერზე მონარჩენი მცირე ზომის ქაღალდი კიდით-კიდემდე როგორ დაისაკუთრეს და შემდეგ დედას ,,უბრძანეს“, მათთვის ქაღალდი  მაგიდის მთელ ზედაპირზე გაეშალა. ამ დროს მურის კანიდან ამოსული ჭიები  სათეთრებელ კანში ჩაწვნენ, ანუ თეთრად შეიფერნენ და შუბლზე პაწია კეხი გაუჩნდათ. ის დროა,  ჩვენც, მე და ჩემი დედმამიშვილებიც  ამოვდივართ მურის კანიდან,  სათეთრებელში ჩასაწოლად ვემზადებით და იქნებ ბუნდოვნად კიდეც ვგრძნობთ-  ყველაფერი, რაც ირგვლივ ხდება, რასაც ვაკვირდებით და   ვიმახსოვრებთ- მომავალთან დაგვაკავშირებს  სევდისა და ტკივილის გზით… აბრეშუმის ჭიები ხომ  ჩვენი სიყმაწვილის დარად  მოიცვლიან  ,,კეხის“ კანსაც, შემდეგ ,,წარბისკანი“-  ხანდაზმულობა ელით, ბოლოს  დიდ კანში ჩაწვებიან -და აჰა, თვალისდახამხამებაში მოსულა სიბერეც, ახლა პარკი უნდა აახვიო, შიგ შეიყუჟო, გარს ჭაღარა, სპეტაკი აბრეშუმის  თმები შემოიხვიო და  როგორც ციხე- კოშკში, მასში ისე გამოიკეტო.

ჭია თეთრად შეიფერა თუარა,  მტერიც მაშინვე გამოუჩნდა. მაგიდის ფეხთან ჯერ თუ თითო ჭინჭველ-ბურჭყველა აწრიალდა- მაცნე-ინფორმატორად, ცოტა ხნის შემდეგ მასზე მთელი ჯარი ადი-ჩამოდის. აბრეშუმის დასაპყრობად მოდის ჭინჭველა, ჭინჭველის ჯარი, აბრეშუმის გზა ძალას ჰმატებთ, მუყაითად მოილტვიან, მოიჩქარიან, ცხრა მთის გადავლა შეუძლიათ, ოღონდ ამ ნედლ  სითეთრეს შეესიონ, ჩაკბიჩ-ჩასრისონ, სისველე და სინოტივე გამოსწურონ, შაქრის ფხვნილივით დაანამცეცონ.

მტერი ახლოვდება და  აბრეშუმის ჭიები  კი უსუსურად იხლართებიან, არც კოშკებზე დგანან, არც გამოღრუებულ მორებს სცემენ, ან კოცონს ანთებენ- ,, მტერი მოდის, მტერი!…“  ტყუილად კიარ ეშინიათ მეაბრეშუმეთ ამ წელში გაწყვეტილი მწერის,  მიბმულ- მიკერებულივით რომ უჩანს წელქვემოთ კურტნად მიდგმული ნაწილი, მცირეოდენი უყურადღებობა და მთელი მონაგრის დავსება  შეუძლია მათ შრომით წელმოწყვეტილ რაზმეულებს.

ისე დაანამცეცებენ აბრეშუმის ჭიას, ნაჭეჭყურას დაამსგავსებენ, აი იმ ყველაზე უხარისხო პარკს, მხოლოდ რამდენიმე ძაფის გამობლანდვა  რომ შეძლო ჭიამ და მჭიდრო, მყარი, კრისტალური, თოვლივით თეთრი და კვერცხისებური ნაჭუჭის ნაცვლად, ობობას  მიერ მოქსოვილ ბანდღს დაამსგავსა  უძალისხმოდ ნაშრომი, ცალყბად დაქსოვა პარკი, იდუმალად შიგ ვერ მოექცა, შიგნიდან გარეთ საცოდავად მოკუნტული  გამოილანდა. ვერ ივარგა, ცხოვრების შუა გზაზე წაერთვა ძალა, ყბებში ჩაგუბებული ოქროსფერი ატლასი  შუა გზაზე გამოელია  …

მეაბრეშუმენი ჭინჭველის სახელს არც ახსენებენ, უსულოს უწოდებენ აბრეშუმის ჭიის ამ მტრებს, ჯალათებს, პირს მიიბრუნებენ და ტუტუნებენ:,, ავითაო, მავითაო, შავი მოვა შავითაო, შავი მისი ჯარითაო, შავსა პირი ავუხვიე შავი აბრეშუმითაო, უსულო, უგულო, წელით მოწყვეტილითაო- ,,თფუ იარე, თფუ იარე, ცხრა მთა გადაიარე!“ მაგრამ დედამ ეს შელოცვა არ იცის, სამაგიეროდ იცის, მარტივად როგორ მიაყაროს ნაცარი ჯერ მაგიდის, შემდეგ კი ზამბარიანი საწოლის ფეხებთან ირგვლივ  ისე, რომ კვალი აურიოს და ამ ჭინჭველ-ბურჭყველას აბრეშუმის ჭიისკენ სავალი გეზი დაუკარგოს…

აბრეშუმის ჭიებს  სულ უფრო და უფრო მეტი ფოთოლი სჭირდებათ,  უფრო მეტი სივრცეც  და  ჩვენც ვეძებთ ბჟოლის ფოთოლს ყანებში, გზისპირებზე, მდინარის პირას… მშობლების მიერ  ჩამობელილ ტოტებს მონდომებით ვეზიდებით.

დედა ბჟოლის ტოტებს ტირიფის წნელებით  ოთხკუთხად დაღობავს, ჩელტებად კრავს,  ზედ თეთრ ქაღალდს აფენს და  სათეთრებლიდან, ანუ კეხის კანიდან ამოსულ ჭიას მასზე ათავსებს, ,,გადააჯენს“.   ,,კეხის კანში“ მყოფი აბრეშუმის ჭია, მარადმშიერი და მოძრავი ჯერ გაშეშდება, შემდეგ კანს იცვლის და კეხის ნაცვლად პაწია წარბები უჩნდება, ამით ის განცვიფრებულ ჭიას ემსგავსება და ეს ნიშნავს, რომ ის ,,წარბის კანში“ ჩაწვა.

აბრეშუმის  ჭიების ეს წარბისკანიც  სამომავლო სურათებს ინახავს ჩვენს წარბისკანზე,   ჩვენი სიცოცხლის ახალგაზრდულ, მეცხრამეტე გაზაფხულებზე, სულში ფერადი აბრეშუმებით… მე მკერავი და  ჩემი მეგობარი- მოწინავე მეაბრეშუმე, მოკლედ თმაშემოკრეჭილი, შავთმიანი, შავთვალწარბა  მზია გოგია,  ქუთაისის მატარებლების სადგურში საღამოს 11 საათზე, თბილისისაკენ ბარბაცით მიმავალ რელსებსა და  მაზუთიან შპალებს ზემოთ, ბაქანზე, ლამპიონებით განათებულ, ორ ფილაქანს შუა მოყვავილე ველურ ყვავილებთან. ქუთაისის  აბრეშუმკომბინატის  სახარშავ, საძახავ, საქსოვ საამქროთა შორის მოფარფატე ჩემი მეგობარი, ამ საამქროთა შავგვრემანი ფარვანა… სად ჩაიკარგა იმ დაზგების მონოტონური ხმიანობა და რაძგა-რუძგი, ფაბრიკულად ნაქსოვი ქსელი, მჭიდროდ მიწნეხილი მისაქსელი,  ამ კომბინატის ქსოვილთა გალერეა უთვალავ, წარმოუდგენლად ბევრნაირი, ფერადსახიან აბრეშუმთა  ხვეულებით.  სად შეეფარნენ ეს აჩრდილები?

სად არის ახლა შავთვალწარბა მზია გოგია?

სულ ერთი თვე ან თვენახევარი სჭირდება, აბრეშუმის ჭიები პარკს აახვევენ და გადავსვამთ ჩვენი სახლიდან.

ჯერ კი დახუთულ დიდ ოთახში, სადაც ფანჯარაც კიარ იღება, სახლის თავანი სიმხურვალეს გადასდებს   ჩელტებს, წყნარი შრიალი, შვარშვალი გააქვთ ჭიებს, მოკბეჩილ და დანიკბულ ფოთლის მხოლოდ ყუნწი თუღა დარჩება, ანდა ჭერზე დაკიდულ მტვრის ფანთხივით მოკონწიალე  ძარღვი…

სანამ წარბის კანიდან ჭია დიდ კანში გადაწვება, ბჟოლის ფოთლების მარაგი ამოწურული გვაქვს და ტოტების ჩამოსაბელავად  ბებია კოლექტივის საბარგო მანქანას მერიკო აბულაძესთან, თინა ჭრელაშვილთან და სხვა ქალებთან  ერთად  ქუთაისში მიჰყვება, ეს ქალები მოწინავე მეაბრეშუმენი არიან, მთელ უბანში და იქნებ რაიონშიც ყველაზე მეტ აბრეშუმის ჭიას უვლიან,  მათთვის გადაცემული მური 5 გრამზე ბევრად მეტიც იქნება… სხვა დროა, არც ბეღელი და აღარც ხულა, ან ამგვარი სათავსოები  ამ დროს უკვე აღარ იგება და  მათი დიდი სახლების მეორე, გამოუწყობელი  სართული მთლიანად ჩელტებითაა მოფენილი, ჩვენი მწირი მონაგარი მას რას შეედრება, არც სათავსო გვაქვს ხეირიანი, ფოთოლიც ყოველ ჯერზე საძებნელია, მაგრამ შრომის ამ საყოველთაო ფერხულს რას ჩამოვრჩებით, ვინ ჩამოგარჩენს,  უსაქმურად სახლში ვინ დაგსვამს, ქუდზე კაცს იხმობს კოლექტივი, ჯერ  კოლექტივის დრო არის და ყველამ რაღაც უნდა აკეთოს … ჩვენც ვშრომობთ, მშობლები  შრომობენ და ჩვენ  ვეხმარებით…

ქუთაისში ბევრი ბჟოლაა,  ერთ ყველაზე საყვარელ უბანს ახლაც ხომ ,,ბჟოლებს“ ეძახიან.  და როცა ფოთოლი სულ გაწყდება ჩვენს არეზე, მიჰყვებიან ქალები და ჩამობელავენ ქუთაისში  ბჟოლის  ხეების ფართო, პრიალა და ნაზ ფოთლება ტოტებს. ეს სინაზით განედლებული ფოთლები ხომ აბრეშუმის ჭიის მეშვეობით გადასცემენ ქსოვილებს  ზედაპირის სიპრიალეს, სილბოს, სიცინცხლეს… ქალები ისე დაჭრიან ტოტებს, ზოგ ახალ ნერგზე მხოლოდ ბენძოს თუ დატოვებენ. ტოტებს ბჟოლაკაკალაც გამოჰყვება უმწიფარი-წითელ-მწვანე, მკვახე და მუხლუხებივით დახორკლილი, მხოლოდ რამდენიმე ცალი თუ გამოერევა შეთვალული და  პირველად შემოსული  ხილის კვალობაზე-  ნუგბარი.. ამ დროს  ქუჩებიც სუფთაა, ავტომანქანები და გამონაბოლქვი ძალიან ცოტა. თუმც არც მტვრიან ფოთოლს იწუნებენ აბრეშუმის ჭიები.

ჭიამ წარბის კანიდან ამოსვლა დაიწყო, ეს იმით შეეტყო, რომ ერთხანს გაშეშდა, ცოტა ხანში ამოძრავდა, ანუ დიდ კანში ჩაწვა, თავის ქნევა- ქიანი დაიწყო, საკვები მომიტანეთო და იქნებ დედასაც კი სცნობს, ისე გაირინდება, როცა ის უხვად  უყრის ბჟოლის დასხეპილ ტოტებს…  ჭიამ სწრაფად იმატა ზომაში და ეს პაწია, ცვილისფერი არსება დიდ, თეთრ, ფაფუკ მუხლუხოდ გარდაიქმნა,  ახლა შეიძლება ხელშიც აიყვანო და მოეფერო კიდეც, ის ხომ უფუნთულესი,  უბოროტო,  მშრომელი არსებაა, თეთრ ზამბარასავით იკუმშება და იწელება, ყალყზე დგება, პატარა ფეთუნებით სწრაფ-სწრაფად  გადაადგილდება და მჭიდროდ  ეკვრის ტოტებს.  ტყემლის ფერად მუხლუხოსავით შემაშინებელი სულაც არ არის,  განგებას ზურმუხტისფერი ბრჭყვიალა თვლებით რომ გაუწყვია მისი კანის ზედაპირი.

აბრეშუმის მუხლუხო უკვე გაიზარდა და  ბუნების ზეიმიც დაიწყო, როცა  მის მთელ სიგრძეზე, ბროლივით გამჭვირვალე კანქვეშ თხევადი აბრეშუმი გამდნარ სანთელივით, მდნარ ოქროსავით გამობრწყინდა. ამ ოქროს ღელვა შემდეგ არაერთხელ გამახსენდება, ძარღვებშიც ვიგრძნობ  მის ტორტმანს და მის მდინარებას.  სხვა სასწაული ან რა იქნება, შენ კი ჩქარობ, სულ სხვა  რაღაც სასწაულს ელი და სული ყელში გებჯინება, ჩემო მკითხველო.

დადგა დიდ კანში ჩაწოლიდან მეცხრე დღე და  თეთრმა მუხლუხებმა  ბოდიალი  დაიწყეს, ისინი ახლა პარკის ამოსახვევად ემზადებიან,  თავს აქიანებენ, აქიცინებენ და ბებია მეზობლის ქალზე, რომლის ენაჭარტალობის გამო გაბრაზებული იყო და ახლა ვხვდები, რომ მას პარკისონის დაავადება სჭირდა -იტყვის; ,,ნეტა მახვიერი აბრეშუმივით არ აქიცინებდეს თავსო’’… ის ქალი მერე მართლაც  გამოიქსოვება თავის აბრეშუმის პარკში და სულ მალე სულის პეპელაც სადღაც გაფრინდება.

თვენახევარი უკვე გადის  და ჩვენც ჭალისპირის იმ გვიმრებით, რომლითაც ჩემთვის საკუთრად ქოხის აშენება მინდოდა,  მოჭრილი და გამზადებული გვაქვს. ახლა ჭია გვიმრის ჩელტებზე პარკს აახვევს, მთვარით ნაქსელ აბლაბუდაში გალაქტიკის კვერცხებივით გაახვევს პარკებს, ის იქნება მკვიდრად ნაგები, და როგორც მთვარის მოვანება ვერცხლის ჰამაკში, გამოკრთებიან თეთრ, აბრეშუმის ბადეებში აბრეშუმის სარკოფაგები…

მკვრივი, ქათქათა, ხარისხიანი პარკი მხოლოდ მარტოობით მოიქსოვება, უხარისხოა მსხვილი პარკი_  ორი ჭიისგან გვერდიგვერდ მოქსოვილი,  ერთ ბუდედ შეზრდილი, თუ ორ აკლდამად გაერთებული,  დომფალებს რომ უწოდებენ მეაბრეშუმენი.

ჩემი სიბერის ნავთსაყუდელს ამ დომფალობით ვერ მოვიქსოვდი… და მასზე მხოლოდ ერთი მოგონება დავიტოვე-  მუხლუხებივით გვერდიგვერდ ვქსოვდით საერთო პარკს, ის გაირინდა და ჩუმად თქვა, (არ ვაჭარბებ, ზუსტად ასე თქვა)- ,,ჩემს სულში ახლა ვარდებივით იშლებიან მეწამული აბრეშუმები”…

მალე გვიმრათა გამხმარ-გაჩიჩინებულ ტოტებზე   ბამბის ფთილასავით გაბმულ აბრეშუმს  ქათქათა პარკებს ავართმევთ, გოდორს ავავსებთ… და გაფრინდება  აბრეშუმის ჭიის პეპელა, თუკი სარკმლის გამოჭრა დასცალდა და ქვაბში მდუღარემ არ დაფუფქა, რომ მერე ერთი შტოლა, იგივ ლანდი, (ასე ჰქვია) რაც  ერთი ჩაყრა პარკისაგან ამოიღება- აბრეშუმის ძაფად იქცეს, ქათმის ერთ კვერცხად შეფასდეს- ერთი ჩაყრა პარკი ხომ ერთი კვერცხი ღირს  და რვა კვერცხი- ერთი გირვანქა  შტოლა და ეს უნაზესი ძაფები  ეკლესიაში ღმერთს მიერთვას შემწირველის ნაჯაფი ხელით.

მე,  კი ვინც მთელი სიყმაწვილე ვაგროვებდი ამონაჭრებს ფერადი ჟურნალებიდან, ნაირნაირ კაბების თარგებს,  ახლა ვიშორებ სულის სიმძიმეს, უცნაურად ვმსუბუქდები  ღამეული ფრენის სიამით და დილაობით  მხრები მეწვის… შიშით შევყურებ, წუთისოფლის  მოთუხთუხე ქვაბში  წვალებით როგორ ამოსდით სული დაღლილ ადამიანებს. მე ხომ  საკუთრად სულ სხვაგვარი გარდასახვა მსურს- მზის ბილიკზე აბრეშუმის პეპელას მსგავსად ცისფერშერთული ატლასის კაბით, თეთრი ფრთებით გავფარფატდე, თეთრით ვეჩვენო პირსა ღვთისასა.

 

ქატო იქა…

გამწყვარია ქატო, თითქოს ცისქვეშეთში არ არსებობს. ზრუტუნებს ძროხა- ბალახ-კალამა არ ჰყოფნის და ერთ დღეს რაიონის ცენტრში წასული დედა აჩქარებით შემოაღებს კარს. ნარბენს ლოყები დასწითლებია, გახარებული სულს ძლივს ითქვამს- ბაბანაურის საწყობში ქატო ,,გამოჩენილა“.

ყოფილა კი, ოდესმე? დაცოტავებულზე- მარაგი შეივსო, თუ საიდან გაჩნდა ეს გამწყვარი ქატო, ვითარც იდუმალი ნათელი?!

ქატო- ხორბლის ეს პატარა, გარეთა ანაკვეთი, ცეხვა-ცემით მარცვალზე ქერქშემოძრობილი, განაცერი, უხეში და მსუბუქი ჩენჩო, ქარქუეტი, ქარი რომ ჰაერში განაბნევს და მიმოფანტავს, ნუთუ თავისთავში ამხელა სიხარულის მიზეზს ატარებს?

დედა რაღაცას ეძებს, ხან აქეთ მივარდება, ხან იქით… იცინის, ბრაზობს, ჩქარობს, ხელისგულზე ნაშალ ფულს ითვლის- კილო ქატო ოცი კაპიკი მაინც ღირს, ოცდაათ კილოს ექვსი მანეთი ეჭირვება, მეტს საწყობიდან გამოსატანად ვერც მოვერევით და იქნებ არც ნორმის ზემოთ მოგვცეს ვინმემ; ამიტომ იმდენი უნდა მოაგროვო, რამდენსაც პირუტყვს ცოტა ხნით მაინც ამყოფინებ.

დედა ნაცრისფერ ჯვალოს ტომრებს გაშლის, დაბერტყავს, ააფრიალებს, ნაჩქარევად დახედავს; ერთზე ნესტით ბუნდოვნად რაღაც არის გამოსახული, მეორე დაჩვრეტილია ნატყვიარებივით, შემდეგ ამ ტომრებს დააწყვილებს და ორივეს ერთად შეახვევს, გადაგრაგნის…

თქმაც არ მჭირდება, არც საშინაო- ორმტკაველა სიგრძის ქვედა ბოლოსა და მოკლემკლავიანი პერანგის შეცვლა, დედას დასახმარებლად ასე უნდა გავყვე. მაგრამ ჯერ ,,რქას“ ვერ ვატევთ შინიდან, წასვლა გვიგვიანდება… საბარგო მანქანისთვის აუცილებელი სამი მანეთიც მოსაძებნია. მთლად უკეთესი, თუ ჩვენი ქატოს ტომრებით სხვის ქატოს გამოვყვებით და მძღოლი უფულოდ ზედ ქუჩის პირზე ჩამოგვსვამს, მაგრამ სხვის იმედად წასვლა ძნელია.

დედა ახლა იმ მაგიდის საფარქვეშ ეძებს ფულს, სადაც მამა უბრალო ფანქრით საკუთარ ლექსებს, კორესპონდენციებს, ან გარდაცვლილთა ქვებისთვის შეკვეთილ ლექსებს წერს და იქედან ჭაობისფერ, ნამგლითა და უროთი დადაღულ სამმანეთიანს გამოაცურებს.

მამის ფულს ვიღებთ, მამა კი არ ჩანს ამ სურათში, ნეტა სად არის?

აქ კვლავ ვიპოვით შემდეგ არაერთხელ, ამ მაგიდის საფარქვეშ, მის წიგნებსა და ჟურნალებში, ბზუილა ხოჭოსავით გარინდულს, წყნარად მიყუჟულს, უმნიშვნელო, თავის დროზე მეტად საჭირო, თუმც დროებით მივიწყებულსა და უკვე გაბონებულ საფასურს. ხომ ყველაფერი ბონდება ცისქვეშ?! თვით დამოუკიდებელი საქართველოს რესპუბლიკის პირველი ბონიც-გულისამათრთოლებელი ემბლემით დამშვენებული- კამარაშეკრულ, გაფრენილ ცხენზე მოსასხამაფრიალებული წმიდა გიორგით… მაინც ძლეული, საკუთარი ძალმოსილების ურწმუნოებით მახვეწარი: ჩემი ,,მიღება სავალდებულოა, თანაბრად რუსეთის სახელმწიფო-საკრედიტო ბილეთისა“-ო…

,,ბაბანაური“ ჩვენგან თითქმის ორ კილომეტრშია, თავდაღმართში, მდინარის პირას. აბანოს გვერდს ჩავუვლით, რომლის ეზოშიც რკინის ბოძებზე შეკოშკებული ოთხკუთხა, ზამთრობით ორთქლადენილი, უზარმაზარი რკინის ავზებია, ჩვენი შთამფვლელნი და განმბანელნი სოფლის მწვირისგან… და იქნებ ეს ,,ბაბანაური“- ,,აბანოურია“, ან კიდევ ,,ბაბანება“-მდინარის პირის სუსხი კაცს რომ სიცივით ააბაბანებს…

გახურებულ ასფალტზე გუდრონი დუღს, ჯერ სიგარეტის მაგვარი, პრიალა და ნაზ ფურცლებში გახვეული ვარდისფერი კევები გადამყიდველთან არ გამოჩენილა და მოპრიანებაზე, ამგვარი გუდრონის პაწია, ცვილად ქცეული და პატარაკბილებდამჩნეული ნატეხები შავი მარგალიტებივით გვიბრჭყვინავენ გაცინებისას. უცნაურია, პატარებსაც, კი, ამ ნახევრადანგელოზებრივებს, რარიგ გვიტაცებს კუპრი… გზადაგზა, ფეხშიშველა, ცხელი ,,გუდრონით “ ქუსლებგაშავებული ბიჭებიც გვხვდებიან, ისინი ანკესებს და წკირით ბოლოგამოსკვნილ ძუაზე ახინცლულ თევზებს შინ ხალისიანად მიაქანებენ.

საწყობი მდინარის პირას მდგარი წაგრძელებული შენობაა, ორკარიანი, ფართო შესასვლელით. მის წინ, შარაგზიდან მარჯვნივ ბონდის ხიდია, შორიდან ის ბეწვის ხიდივით მოსჩანს… დადგები, ამ ხიდზე, საქანელასებრ შექანდები, გრეხილ მავთულთა ,,მოაჯირებს“ ჩაეჭიდები, თვალს გაადევნებ -ერთდროულად, ზემოთაც და ქვემოთაც მდინარე მიდის, ზემოთ-სილურჯეში ჩაფენილ ურწყულ ღრუბელთა, ქვემოთ -მზის შუქით მწვანედ დარწყულ ტალღათა…

აქ, კი საწყობში, თითქოს მილეთის ხალხი შეკრებილა, ზოგი ნიჩბით, ზოგი აკალთავებით ისეთი სასოებით აგროვებენ ამ ქერქეტა ქატოს, თითქოს ციდან ნაწვიმი ზეციური ბურღული იყოს… საწყობში ცხელა, გნუსხავს ძირს დაყრილ, ქატოს ცხელი და მოტკბო ფშვინვა. ჩვენც ტომარას პირს გავუხსნით, ავარდნილ ბდღვირში საწყობის ფილაქანზე ორივე ხელით წამოვაფორთხებთ და ტომრებიც მუცელს აივსებენ ჩახურებულ ქატოთი. ეს სუნი, სიტკბო, როგორც ხორბლის სული-ნათელი, ამ სურათს აჯადოვებს, დროს აჩერებს, ამ წამისთვის ინახავს, რადგან… სანამ დავტოვებთ ამ შენობას, ეს სურათი მეხსიერების ვეება გრაგნილს, სადღაც კუთხეში ბეჭდად დაესმის…

გარეთ, კი ხვატში, მოჭერილ მზისას, ცხელი ქარი ხელს ამოურევს საწყობიდან წვალებით და სიხარულით გამოთრეულ ტომრების სტომაქს, განაბნევს თავზე მოყრილ ქატოსროგორც იმ ხალხს, ვინც იქ იყო, თავდახრილი, ჩამუხლული აგროვებდა, იკალთავებდა, სიხარულით ისაკუთრებდა; დედაჩემივით ტიროდა და უხაროდა ქატოს ნათელი… იმ ხალხივით ცალკე წავა ეს ქერქბუდე, ხმელი მომყოლი, მარცვლის გულზე მიწყვეტილი ჭიპლარით, სულ პაწაწა, სულ მუნუნა… ვით ხორბლის სული, ქარს გაჰყვება, შავ ხნულებში სამარადჟამოდ ჩაიფარცხება…

მისი გული კი, ფქვილი- ცხობილი, ოხშივარადენილი, ჩვენს ტაბლაზე დაეგება, შოთიპურებად დაიტეხება ყველა თაობის პატარების, მშივრების თვალწინ, ვითარც პური პატიოსანი -ტარიგივით განტეხილი; და ეს სიცოცხლეც_ ერთ წუთში ტანჯვა-წამებით გასათრევი, მეორე წუთში, როგორც ღმერთი, მშვენიერებით შეიმოსება…

 
 

სოფელი

18191009_1495061043858709_1470362686_nსოფელი მოწყენის დროს არ მიტოვებს. ეს არის ადგილი, სადაც სრულ ჰარმონიაში ვარ საკუთარ თავთან, სადაც უფროსიც და უმცროსიც მე ვარ. საქმეთა, თუ დასვენების  კალეიდოსკოპური მონაცვლეობა კი შრომის ხარისხს მიუკეთესებს…

ეკლესიიდან სახლშიIMG_6252

მე და ჩემი ბიჭი ბენზოცელის გამართვისასIMG_6276.JPG

საწერებისთვის ხომ არ მიმეხედა?

IMG_6294

ჯერ ადრეა წითელ ხალიჩაზე სიარულიIMG_6295.JPG

მირანდა სულ ჩასაფრებულია ფოტოობიექტივითIMG_6314.JPG

საქმე არ დაგსვამს

IMG_7925.JPG

ბზვანელი ჩიტუნებიIMG_8191.JPG

თხილის კრეფაIMG_8358.JPG

მდინარისკენIMG_8775.JPG

მდინარე სულორშიIMG_9104.JPG

დაითესა- ოღონდ არა ჟარგონის მნიშვნელობით

 

,,ჟამსა თამაშობისასა”

13256029_1172918376060865_6239807757247479763_n

ეს არის კრებული, რომელიც ჩემთვისაც, ავტორისთვისაც გამორჩეულია და სასიხარულოა ჩემი კოლეგების ასეთი მაღალი შეფასება.

 

 
 

გამხიარულებული სახლი

იყო ერთი მოწყენილი სახლი. თვალები სულ ჩამქრალი ჰქონდა და პირმოკუმული გზას გაჰყურებდა. მაგრამ ერთხელ მას თვალები გაუბრწყინდა, სულ გაკაშკაშდა, გამხიარულდა, ბევრს იცინოდა და მისი პირი მოკუმული აღარ იყო, რადგან მასში ანდრია და ანასტასია  ცელქად შერბი- გამორბოდნენ და  სახლის კარს არ კეტავდნენ.

მარტო სახლმა კიარა, ეზომაც გაიხარა, მწვანე მოლი ანდრიას და ანასტასიას ფეხის ტერფებს უკოცნიდა, ხეებზე ყვავილები იშლებოდნენ და ზაფხულში პატარებისთვის დასამწიფებელ,  ჩასაკბეჩ  ხილზე წინასწარ ფიქრობდნენ.

მარტო სახლმა და ეზომ კიარა, კატებმაც გაიხარეს, ისინი ბავშვებს კუდში დასდევდნენ და მათთან ერთად მზეზე კოტრიალობდნენ.

მარტო სახლმა, ეზომ და კატებმა კიარა, წიწილებმაც გაიხარეს, მათ ანდრია და ანასტასია საკვებს უყრიდნენ,  თეფშზე წყალს უმატებდნენ და სამყურა ბალახს უკრეფდნენ.

მარტო სახლმა, ეზომ, კატებმა და წიწილებმა კიარა, ქუჩამაც გაიხარა, ანდრიას და ანასტასიას ფეხქვეშ სოფლის სუფთა ბდღვირი ადინდა, სუფთა ტალახი აიზილა. ძროხებსაც გაუხარდათ და ბავშვების დანახვაზე იფიქრეს, ჩვენს ხბოებს ეყოფათ, ახლა ამ პატარა ქალაქელებს ვუწილადოთ რძე, რომ მოფერიანდნენ და ძლიერები გაიზარდონო.

მარტო სახლმა, ეზომ, კატებმა და ქუჩამ კიარა, სოფელმაც გაიხარა. სოფელმა იფიქრა,  ასე კარგი რომ ვარ,  ანდრია და ანასტასიაც ჩემკენ იმიტომ გამორბიანო.

მაგრამ სახლზე, ეზოზე, კატებზე, წიწილებზე, ქუჩაზე და სოფელზე მეტად ბებოს გაუხარდა. ისე გაუხარდა, ხელის  შეხებაც კიარ დასჭირდა  თავისი შრომის  იარაღებისათვის:  ბარმა დაბარა, თოხმა დათოხნა, ნიჩაბმა ჩამოცვენილი მიწა გადაყარა, წალდმა და წალკატმა  ეკალბარდი აკაფა, ხელის ხერხმა ხე  უვარგისი ნაყარისგან გაასუფთავა, ჩაქუჩმა ლურსმანი მიაჭედა.

ბებოს ფეხის ტრიალის გარეშე ამუშავდა ძველებური საკერავი მანქანა, ბენზოცელმა ბალახი გადასხიპა, ბენზოხერხმა შეშა დაჭრა, საღამოხანს თუნუქის ღუმელმა შეშის რამდენიმე ღერი გემრიელად გადასანსლა და კმაყოფილმა ჟანგიანი ლოყა წითელი ენით მოილოკა, ელექტრობურღმა კედელი გახვრიტა და მასში პატარების ტანსაცმლის საკიდი კაუჭი  ჩაახრახნა, ელექტროქლიბმა დანებს, მაკრატლებს, ნამგლებს და ცელს პირი აულესა, ველოსიპედმა პური მოიტანა, კომპიუტერმა დაამთქნარა, თვალი დახუჭა და დაიძინა.

ჩვენ ვიშრომებთ, შენ დაისვენე, უთხრეს შრომის იარაღებმა ბებოს.

დიდხანს ვიცოცხლებ და  შეიძლება არასდროს მოვკვდე- იფიქრა  ბებომ-  რადგან სახლი საბოლოოდ გამხიარულდა.

P.S

🙂  ეს კი უფროსთათვის:

http://fortuna.ge/pediatri-komarovski-samkviriani-dasveneba-sofelshi-imunitets-bolomde-aghadgens/

 
 

ტეგები: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,