ზღაპრის გაგრძელება

ზღაპრის დასაწყისი

რობერტ მესხი

/ცირა ყურაშვილს/

როგორ არ უნდა მიმეხედა?!
დედას ეგონა, აი, იმ ფერდობს ავივლით და გავივაკებთო.
მთაზე დიდი მთა იზრდებოდა თვალწინ და თოვდა.
(გათოშილ ძვალ–რბილს ცეცხლი როდი მოეკიდება, –
ცეცხლი უფრო შიგნით ანთია…)
რკინის პეპლებმა ააფრინეს ჩვენი სულები.
თითქოს მიწა გამოწელესო…
და მაშინ მივხვდი:
რატომ კრძალავენ გარდაცვლილებს ღრუბლებთან ახლოს,
ან რატომ დუმან, თავდაღმართზე როცა ჩადიან…
და მივიხედე…
და ვიქეცი მარილის სვეტად.
რა აზრი ჰქონდა,
ლოტი ვიყავ თუ ლოტის ცოლი?..
ისედაც ქვის და ლოდის ტოლი
მომქონდა ტვირთი.
და მფშვნიდა ქარი,
ქარი მფშვნიდა და მიხაროდა –
მოლიპულ გზაზე რომ მაბნევდა ფეხმოსაკიდად
სხვათა და სხვათა…
ქარს მიაქვს ქარის,
მაგრამ ზოგჯერ ნებითაც ვატანთ…
“– ვისია მიწა?
– უფლისაა!
– ვისია მიწა?
– უფლისაა!
– ვისია მიწა?
– უფლისაა!”
როგორ არ უნდა მიმეხედა?! –
იდგა ბავშვი და მიწას ჭამდა…
– მითხარი, მიწას, უმარილოს, რისი გემო აქვს?
– ჩალის! – პასუხი.
– მითხარი, მიწას, უმარილოს, რისი ფასი აქვს?
– ჩალის! – პასუხი.
ქარი, მას უკან
ქარი ლოკავს მარილის სვეტებს, –
მეგონა, ბოლო ვიყავი და
ქვაში ჩავჟონე…

ხიზნები კომანის მონასტერთან

ეს ჩემი მოთხრობების კრებულია. კრებულში თავი მოიყარა მოთხრობებმა და მინიატურებმა, რომლებიც წლების განმავლობაში გაფანტული იყო სხვადასხვა გამოცემებში. კეთილი იყოს ჩვენი მკითხველთან შეხვედრა

შლაპის დახურვას ერიდეთ, ღრმად ნუ ჩაფიქრდებით :)

საუკუნის წინანდელი ქრონიკები
1906 წ. გაზ. ,,გრ_ლი”

* რაჭიდან გვატყობინებენ, რომ იქ სოფელ წესში დარაჯმა კანთელაძემ დააპატიმრა გზათ მიმავალი ა. გ–ძე და ნ. ტოროშელიძე. მიზეზი დატყვევებისა ის აღმოჩნდა, რომ მგზავრებს ,,შლიაპები“ ეხურათ. ამბროლაურის ბოქაულმა ორივენი გაანთვისუფლა, მაგრამ აღვირაწყვეტილი დარაჯისათვის ერთი სიტყვაც არ უთქვამს. ალბათ ბოქაულსაც რიგზე ეშინია მათი.

* ქუთაისიდან გვწერენ: 3 ენკენისთვეს, როდესაც რიონის სადგურიდან მატარებელი დაიძრა, კონდუქტორ კოსტა სირაძეს შეუმჩნევია ვაგონში ერთი საწყალი ქალი ძუძუმწოვარა ბავშვით, მოუთხოვია ბილეთი და რაკი არც ბილეთი, არც ფული არ ქონებია საწყალ ქალს, აუღია და გაქანებულ მატარებლიდან გადაუგდია, ქალი საბედნიეროთ ცოცხალი გადარჩენილა. ,,აფხანიკო“ მუდამ პირზე აკერიათ ასეთ ვაჟბატონებს და ამისთანა საზიზღარ საქმეს კი ჩადიან.

* თფილისის მეტივეებს შეუდგენიათ არტელი და ყველა მათგანს თავისი ჯამაგირი საერთო კასაში მიაქვს და მერე ანაწილებენ. ერთ მათგანს, მიხა ქამხაძეს, კასიდან ერთი მანეთი მოეპარა (დამეწვა გული:)) ამხანაგებს მური წაუსვიათ პირზე და უტარებიათ, როგორც ქურდი.

* ზუგდიდიდან გვწერენ, რომ იქაურ წიგნის მაღაზიაში, რომელსაც ბ–ნი მ. ადამია განაგებს, სანთლით ვერ იპოვით ერთ თანამედროვე შინაარსის წიგნაკს. მართალია ადგილობრივი პოლიცია ,,შლიაპის“ ტარებისა და დაფიქრებული სიარულისთვის იჭერს ხალხს, მაგრამ სხვაგან ნება დართული წიგნების აკრძალვა არ შეუძლია და რომც მოიწადინოს ასეთი თვითნებობა, მაშინაც შეიძლება საქმეს ეშველოს. თორემა ახლანდელი საქციელი ადამიასი იმასა გავს, რომ ,,მგლის შიშით კაცი ტყეში ვეღარ შეხვიდე“. მკითხველისათვის საჭიროა თანამედროვე შინაარსის წიგნაკები და წიგნის მაღაზია ვალდებულია მოგვაწოდოს.
ს. ერთაწმიდელებს დაუდგენიათ 20 სექემბერს, ესტატეს დღეობაზე სტუმრები აღარ მიიღონ. ვინც სოფლის ამ დაგენილებას დაარღვევს, იმ მასპინძელს გადახდება 15 მანეთი და სტუმარს 5 მანეთი ჯარიმა სოფლის სასარგებლოთ.

ახალი ამბები

* თფილისის მკერვალთა პროფესიონალური კავშირი აცხადებს, რომ ის დღეიდან ბოიკოტს ხსნის არტემ დანიელოვს, რადგან მან საჯაროდ ბოდიში მოიხადა და იმედია შემდეგში აღარ ჩაიდენს ასეთ საქმეს.

* კვირას, 10 სექტემბერს თავის ეკლესიაში წირვის შემდეგ, საქართველოს ექსარხოსმა ნიკონმა სიტყვა წარმოსთქვა, სადაც საღმრთო წერილიდან ამტკიცებდა, რომ სიკვდილით დასჯა ღვთისგან ნებადართულია და აუცილებლათ საჭირო საშუალებაა ,,ხალხის მოსარჯულებლათო“

განცხადებებიდან:

ქუთაისში, წითელი ხიდის თავში გაიხსნა იაფფასიანი სასადილო

ე კ ო ნ ო მ ი ა
სასადილოში ყოველდღე მზადდება სუფთათ და წმინდათ სხვადასხვა საჭმელები. აქვე იყიდება ყველანაირი სასმელები.
პატივისცემით გიორგი ასათიანი და ამხ.

ჩინური პეიზაჟური ლირიკა

მთარგმნელი თენგიზ თოფურიძე

სე ლინიუნი

ჩემი განცდა პენჩენის სასახლეში იმის გამო, რომ საცაა გასრულდება წელიწადი

ვერ ვფარავ წუხილს,
ბუნება რომ ცვალებადია,

წელიც რა მალე
მიიწურა, თითქოსდა განგებ!

ჩუ_ს* სამთავროის
სიმღერები სევდის მბადია,

უ-ს* სამთავრო კი
ამიჟღერებს მშობლიურ ჰანგებს.

ვამჩნევ, ჭაღარა
შემპარვია აქა-იქ თმაში,

გალეულ მხრებზე
ლაღად მადგას ხალათის ფარჩა,

მიქრალ დაისზე
მარტოობა დამძლევს და მაშინ,

მომესმის დამლევ
გაზაფხულს რომ მისძახის ყანჩა.

* ჩუ-ს სამთავრო […) უ-ს სამთავრო […) ძველი ჩინეთის სამხრეთით უდიდესი ტერიტორია ეჭირა სამთავრო ჩუ-ს. ცნობილი პოეტის ციუი იუანის სამშობლო განთქმული იყო სიმღერით. ჩუ-ს სამთავროს არსებობის ბოლო პერიოდში მისი დედაქალაქი იყო პენჩენი, სადაც ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა სე ლინიუნი ლიუ იუიას კარზე. პოეტის საგვარეულო სამფლობელო კი მდებარეობდა აღმოსავლეთით, სადაც ოდესღაც არსებობდა სამეფო უ.

სე ტიაო

მეგობრის მოლოდინში

(თარგმანს ვუძღვნი მეგობარს გია ბენიძეს. მთარგმნელი)

გული კვლავ ნანატრი
შეხვედრის ლოდინით აძგერდა,

უკაცურ ყურესთან
უვალი შამბი და ლიხია.

ფიქრებით მოგელი,
მდინარის ჰორიზონტს გავცქერ და…

როდისღა შევხვდებით,
ხელახლა როდისღა გიხილავ?!

გზა ჩემკენ სავალი
არც ისე მძიმე და გრძელია,

თუმცა-ღა ციცაბოს
ჭალა და მდინარის ჩქერი ცვლის…

მას აქეთ, რაც წახველ,
უტყვი და მჭმუნვარე წელია,

შენ კი კვლავ არ ჩანხარ,
კეთილი დოსტისთვის ვერ იცლი.

ეული მთოვარე
სხივს ჰფენს და ცარიელ სარკმელთან

გამჭვირი ქარები
წყვდიადის კრეტსაბმელს არწევენ.

როდისღა გიხილავ,
მოუცლელ განმგებელს საქმეთა?!

გაგემებ ღვინოს და
დილამდე გიკითხავ ნაწერებს.

* * *

სე ლინიუნი

ღამეს ვათენებ მთაზე
ქვის ბჭენი

გამთენიისას ორქიდეის
ყვავილს ვკრეფ ბაღში,

ვშიშობ, ზამთარი ჩამოაჭკნობს…
ცვარს აქცევს ჭირხლად.

ეშვება ჯანღი, სასთუმალი
ღრუბლებში მიძევს,

ვუმზერ მთოვარის ანაბზინის
ლოდებზე მიხლას.

ისმის ბარდებში ჩაბუდებულ
ფრინველთ ჟივჟივი.

დაირხა ტოტი_ტევრით მქროლი
სიგრილე ვიცან,

ჯერ ათასგვარი, იდუმალი
მესმოდა ჩქამი,

მერე ერთმანეთს შეერწყა და
გუგუნად იქცა.

აწ სიხარული ჩემთან ვინღა
გაიზიაროს,

არომატული ვინ იგემოს
ღვინო ფიალით,

როცა კეთილი მეგობარი
კვლავ არ მესტუმრა…

ამაოება მოეძალა
იმედს ტიალი!

ქრისტეშობის განწყობებისთვის

Nino Stocker ჩვენი სტუდენტობა მინდოდა გამეხსენებინა და ამიტომ რუსულად დაგიწერე…

За окном мороз и вьюга,
Снегом заметело двор…
Цира,мылая подруга!
поздравляю с рождеством!
В небо звездочка сияет,
вот рождество на крылцо.
поздравление ты читаешь?
улибкой на лицо?!
Это я поздравляю
привет тебе, больщой привет!
От всей души b желаю
процветание и побед.

Tsira Kurashvili ნინო, მადლობა, რუსული ლექსით:) მეტისმეტია:) გკოცნი და ბედნიერ შობას გისურვებ ჩვენებურად…

ტარიელ დათიაშვილი
* * *
ჩვენ ვიშვით ერთად, დეკემბრის თვეში,
მე ხმას მოვყევი, შენს სიტყვას ვახლდი.
მოველ და ბინა დავიდე შენში
და შენც მაშინვე ჩემში ჩასახლდი.

მე კვალს მოვყავდი… შენ გზას ურევდი…
დღესაც იქ ვდგავარ, ის მტვერი ამდის…
მე ვერ გხედავდი, შენ მიყურებდი
დასაბამიდან დასასრულამდის…

ჩვენ ტყუპები ვართ, როცა მოვედი,
შიშველი… შიშით ალბათ მციოდა,
რადგან ვტიროდი… შენ მიღიმოდი,
თან შუბლზე სხივი ჩამოგდიოდა.

მას მერე ასე, ორი პირმოთნე,
ვდგავართ ერთ ქვევრში, ვით ღვინო ძველი.
მე კაცი შენში – სიკვდილის მცოდნე,
შენ ღმერთი ჩემში – დამბადებელი.

Tsira Kurashvili უსაყვარლესი ლექსია, თბილი და უბრალო, გაიხარე ტარიელ